Stomatolog prowadzący gabinet może rozliczać się ryczałtem ewidencjonowanym według stawki 14% od przychodu. Składka zdrowotna zależy od rocznego przychodu i jest liczona według jednego z trzech progów. Z tej formy można korzystać do limitu 2 000 000 euro przychodu rocznie, prowadząc ewidencję przychodów, bez rozliczania kosztów.

Stawka ryczałtu dla stomatologa i zakres usług objętych 14%

Ryczałt dla stomatologa wynosi 14% przychodów z usług stomatologicznych zaliczanych do działu 86 PKWiU. Stawkę tę przewiduje art. 12 ust. 1 pkt 2a lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Dotyczy ona praktyki lekarskiej dentystycznej wykonywanej w ramach działalności gospodarczej, w tym m.in. leczenia zębów i jamy ustnej, diagnostyki stomatologicznej, profilaktyki, protetyki oraz ortodoncji o charakterze leczniczym.

Znaczenie ma faktyczny zakres świadczenia i jego klasyfikacja PKWiU, a nie wyłącznie nazwa wskazana na fakturze. Gabinet stomatologiczny powinien przypisać klasyfikację do poszczególnych rodzajów usług oraz zachować dokumentację potwierdzającą ich zakres.

Nie każdy przychód dentysty musi być objęty stawką 14%. Przy usługach wykraczających poza praktykę dentystyczną, takich jak opinie dotyczące wyrobów medycznych czy inne usługi specjalistyczne, stawkę ryczałtu należy ustalić odrębnie na podstawie właściwej klasyfikacji PKWiU i przepisów ustawy.

Składka zdrowotna na ryczałcie w działalności gospodarczej stomatologa, trzy progi przychodowe

W ryczałcie dla stomatologa wysokość składki zdrowotnej zależy od rocznego przychodu. Przedsiębiorca rozlicza ją według jednego z trzech progów przychodowych, a jej podstawa jest powiązana z przeciętnym wynagrodzeniem.

Obowiązują progi: do 60 000 zł przychodu rocznie, od 60 000 zł do 300 000 zł oraz powyżej 300 000 zł. Dla poszczególnych przedziałów podstawa wymiaru składki wynosi odpowiednio 60%, 100% albo 180% przeciętnego wynagrodzenia.

Składki zdrowotnej na ryczałcie nie odlicza się od podatku. Od przychodu można natomiast odliczyć 50% faktycznie zapłaconej składki, na bieżąco albo w zeznaniu PIT-28. Koszty prowadzenia gabinetu stomatologicznego nie pomniejszają przychodu opodatkowanego ryczałtem.

Ryczałt czy księga przychodów i rozchodów dla dentysty prowadzącego gabinet stomatologiczny?

Ryczałt dla stomatologa wymaga ewidencji przychodów i nie pozwala rozliczać kosztów ich uzyskania. Przy KPiR działalność gospodarcza stomatologa obejmuje ewidencję przychodów oraz wydatków, dzięki czemu podatek jest ustalany od dochodu, a nie od całego przychodu.

Na ryczałcie przychód ujmuje się w ewidencji, a kosztów nie rozlicza się jako kosztów uzyskania przychodu. KPiR pozwala ewidencjonować koszty działalności, takie jak zakup materiałów, wydatki na personel czy inne wydatki związane z działalnością. Koszty obniżają dochód, od którego rozlicza się podatek.

Różnica jest szczególnie widoczna przy wysokich wydatkach. Na ryczałcie podstawą opodatkowania jest przychód, natomiast przy KPiR uwzględnia się udokumentowane koszty działalności. Dlatego porównanie formy opodatkowania wymaga analizy przewidywanych przychodów, kosztów oraz zasad właściwych dla danego sposobu rozliczania.

Ryczałt ewidencjonowany dla dentysty można rozważyć przy niskich kosztach, np. gdy lekarz wynajmuje gabinet w przychodni, nie zatrudnia personelu i nie planuje większych zakupów sprzętu ani materiałów. Gdy gabinet generuje wysokie, stałe wydatki, KPiR zwykle pozwala uwzględnić realne koszty prowadzenia działalności. Wybór formy opodatkowania powinien uwzględniać strukturę kosztów i prognozowany przychód.

Limit przychodów w działalności gospodarczej stomatologa i warunki stosowania ryczałtu

Ryczałt dla stomatologa można stosować do osiągnięcia rocznego przychodu w wysokości 2 000 000 euro, a przy niższych obrotach możliwe jest rozliczanie kwartalne. Limit dotyczy przychodu, nie dochodu, dlatego koszty prowadzenia gabinetu stomatologicznego nie pomniejszają wartości uwzględnianej przy jego ustalaniu. Aktualny limit oraz zasady przeliczenia kwoty euro na złote należy potwierdzić w przepisach obowiązujących dla danego roku podatkowego.

Podatek ryczałtowy wpłaca się co do zasady do 20. dnia następnego miesiąca po uzyskaniu przychodu. Rozliczenie kwartalne może być dostępne dla podatnika rozpoczynającego działalność oraz dla osób, których przychody w poprzednim roku nie przekroczyły ustawowego progu. Wysokość tego progu i warunki rozliczeń kwartalnych warto sprawdzić w aktualnych przepisach.

Formę opodatkowania na dany rok wybiera się co do zasady do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu uzyskania pierwszego przychodu. W przypadku jednoosobowej działalności wybór można zgłosić przez aktualizację wpisu w CEIDG albo w oświadczeniu składanym właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego.

Po wyborze ryczałtu zmiana formy opodatkowania w trakcie roku jest co do zasady ograniczona, dlatego decyzję należy dopasować do struktury przychodów i kosztów prowadzenia gabinetu.

Współpraca z byłym pracodawcą na ryczałcie

Stomatolog na ryczałcie powinien szczególnie uważnie ocenić współpracę z obecnym lub byłym pracodawcą. Prawo do tej formy opodatkowania może zostać utracone, gdy w ramach działalności świadczy on na rzecz tego podmiotu usługi odpowiadające czynnościom wykonywanym wcześniej lub obecnie na etacie. Liczy się faktyczny zakres wykonywanych usług, a nie nazwa usługi wskazana na fakturze.

Prowadzenie prywatnego gabinetu nie przesądza samo w sobie o prawie do ryczałtu przy współpracy z tą samą przychodnią. Przed rozpoczęciem takiej współpracy należy porównać obowiązki z umowy o pracę z zakresem usług świadczonych w działalności i uwzględnić aktualne przepisy podatkowe.

Najczęściej zadawane pytania