Gabinet fizjoterapii można prowadzić w mieszkaniu, ale lokal mieszkalny musi zostać odpowiednio przygotowany do wykonywania praktyki zawodowej. Fizjoterapeuta powinien posiadać prawo wykonywania zawodu, zarejestrować działalność gospodarczą, uzyskać wpis praktyki do RPWDL, posiadać obowiązkowe ubezpieczenie OC oraz dysponować pomieszczeniem spełniającym wymagania właściwe dla rodzaju udzielanych świadczeń. Przepisy dopuszczają prowadzenie praktyki w lokalu mieszkalnym pod warunkiem odpowiedniego wyodrębnienia pomieszczenia, w którym przyjmowani są pacjenci.

Czy można prowadzić gabinet fizjoterapii w mieszkaniu?

Tak. Przepisy dotyczące działalności leczniczej wprost dopuszczają wykonywanie praktyki zawodowej w lokalu mieszkalnym.

Warunkiem jest wyodrębnienie pomieszczenia przeznaczonego na praktykę od pomieszczeń innych użytkowników mieszkania. Oznacza to, że gabinet powinien funkcjonować jako wydzielona przestrzeń przeznaczona do udzielania świadczeń, a nie np. część salonu wykorzystywanego równocześnie przez domowników.

Samo posiadanie odpowiedniego pokoju nie wystarcza. Fizjoterapeuta wykonujący zawód w ramach indywidualnej praktyki fizjoterapeutycznej musi również spełnić wymagania dotyczące kwalifikacji, rejestracji działalności, ubezpieczenia oraz wyposażenia miejsca udzielania świadczeń.

Jakie formalności trzeba spełnić przed otwarciem gabinetu fizjoterapii?

Indywidualna praktyka fizjoterapeutyczna jest formą wykonywania działalności leczniczej. Dlatego założenie działalności gospodarczej w CEIDG jest tylko jednym z etapów.

Fizjoterapeuta prowadzący własny gabinet powinien przede wszystkim:

• posiadać prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty,
• zarejestrować działalność gospodarczą w CEIDG,
• posiadać obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej,
• dysponować pomieszczeniem spełniającym wymagania dla wykonywanej działalności,
• zapewnić wyposażenie odpowiednie do rodzaju udzielanych świadczeń,
• uzyskać wpis indywidualnej praktyki fizjoterapeutycznej do Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą – RPWDL.

Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty jest powiązane z wpisem do Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów prowadzonego przez Krajową Izbę Fizjoterapeutów.

Dopiero spełnienie wymagań związanych z wykonywaniem działalności leczniczej pozwala prowadzić praktykę w prawidłowy sposób.

Jaki kod PKD dla gabinetu fizjoterapii w 2026 roku?

Przy zakładaniu nowej działalności fizjoterapeutycznej według klasyfikacji PKD 2025 właściwym kodem jest:

86.95.Z – Działalność w zakresie fizjoterapii.

Kod ten obejmuje indywidualną i grupową działalność fizjoterapeutyczną prowadzoną m.in. w zakresie fizykoterapii, kinezyterapii, masażu leczniczego oraz fizjoprofilaktyki.

W poprzedniej klasyfikacji stosowany był kod 86.90.A „Działalność fizjoterapeutyczna”. Przy nowych wpisach do CEIDG należy jednak posługiwać się aktualną klasyfikacją PKD 2025.

Jeżeli działalność obejmuje również inne usługi, można wskazać dodatkowe kody odpowiadające rzeczywiście wykonywanym czynnościom.

Jakie wymagania musi spełniać gabinet fizjoterapii w mieszkaniu?

Pomieszczenie, w którym wykonywana jest indywidualna praktyka fizjoterapeutyczna, musi odpowiadać rodzajowi i zakresowi udzielanych świadczeń.

Przepisy wymagają w szczególności odpowiednich warunków:

• ogólnoprzestrzennych,
• sanitarnych,
• instalacyjnych.

Nie istnieje jeden uniwersalny metraż właściwy dla każdego gabinetu fizjoterapii. Wielkość i układ pomieszczenia powinny jednak umożliwiać prawidłowe rozmieszczenie oraz bezpieczne użytkowanie sprzętu potrzebnego do wykonywania świadczeń.

W mieszkaniu szczególne znaczenie ma wymóg oddzielenia gabinetu od części wykorzystywanej przez pozostałych domowników. W praktyce powinien to być osobny pokój, który w czasie przyjmowania pacjenta nie pełni równocześnie funkcji mieszkalnej.

Czy gabinet fizjoterapii musi mieć osobne wejście?

Przepisy pozwalają na wykonywanie praktyki zawodowej w lokalu mieszkalnym i nie ustanawiają dla każdej takiej praktyki bezwzględnego obowiązku posiadania osobnego wejścia z zewnątrz budynku.

Kluczowe jest natomiast wyodrębnienie pomieszczenia, w którym wykonywana jest praktyka, od pomieszczeń innych użytkowników lokalu.

Warunki konkretnego miejsca trzeba zawsze oceniać w odniesieniu do zakresu świadczeń. Innych rozwiązań może wymagać niewielka praktyka oparta głównie na terapii manualnej, a innych działalność wykorzystująca rozbudowaną aparaturę lub zabiegi wymagające dodatkowych procedur sanitarnych.

Czy potrzebna jest osobna poczekalnia?

Przepisy nie ustanawiają ogólnego wymogu tworzenia osobnej poczekalni dla każdej indywidualnej praktyki fizjoterapeutycznej prowadzonej w mieszkaniu.

Organizację lokalu należy jednak zaplanować tak, aby zapewnić pacjentom odpowiednie warunki oraz nie doprowadzać do sytuacji, w której osoby oczekujące przebywają w prywatnej części mieszkania.

Przy wizytach umawianych na konkretne godziny można organizować pracę w taki sposób, aby kolejni pacjenci nie oczekiwali jednocześnie przed gabinetem.

Dostęp do toalety i warunki sanitarne

Miejsce wykonywania praktyki musi spełniać wymagania sanitarne odpowiednie do rodzaju świadczeń.

Przepisy dotyczące pomieszczeń działalności leczniczej definiują pomieszczenie higieniczno-sanitarne jako wyposażone co najmniej w:

• miskę ustępową,
• umywalkę,
• dozownik z mydłem w płynie,
• ręczniki jednorazowego użytku,
• pojemnik na zużyte ręczniki.

Zakres wymagań trzeba dopasować do charakteru praktyki. Nie należy więc przyjmować, że wystarczy każda łazienka znajdująca się w mieszkaniu, bez sprawdzenia sposobu jej organizacji i wyposażenia.

Podobnie wygląda kwestia stanowiska do higieny rąk. Sposób jego zapewnienia powinien odpowiadać wykonywanym zabiegom i obowiązującym zasadom zapobiegania zakażeniom.

Jakie wyposażenie jest potrzebne w gabinecie fizjoterapii?

Nie istnieje jeden obowiązkowy zestaw urządzeń dla każdego fizjoterapeuty. Ustawa wymaga, aby pomieszczenie było wyposażone w produkty lecznicze, wyroby medyczne, aparaturę i sprzęt odpowiednie do rodzaju oraz zakresu udzielanych świadczeń.

W praktyce wyposażenie może obejmować m.in.:

• stół terapeutyczny,
• środki do higieny i dezynfekcji,
• materiały jednorazowe,
• sprzęt do ćwiczeń i kinezyterapii,
• taśmy i gumy oporowe,
• piłki rehabilitacyjne,
• wałki i kliny,
• urządzenia do fizykoterapii – jeżeli są wykorzystywane w praktyce.

Fizjoterapeuta zajmujący się przede wszystkim terapią manualną będzie potrzebował innego wyposażenia niż gabinet wykorzystujący elektroterapię, ultradźwięki czy inne formy fizykoterapii.

Nie ma więc potrzeby kupowania całego dostępnego sprzętu rehabilitacyjnego. Wyposażenie powinno wynikać z rzeczywistego zakresu świadczonych usług.

Higiena gabinetu fizjoterapii

Standard higieniczny powinien odpowiadać wykonywanym świadczeniom i ograniczać ryzyko przenoszenia zakażeń między pacjentami.

W praktyce oznacza to m.in. regularne czyszczenie i – gdy jest to wymagane – dezynfekowanie powierzchni oraz sprzętu mającego kontakt z pacjentem, a także przestrzeganie zasad higieny rąk.

Materiały wielorazowe trzeba użytkować i przygotowywać do kolejnego użycia w sposób zapewniający bezpieczeństwo pacjentów. W przypadku korzystania z wyrobów jednorazowych należy przestrzegać zasad ich używania i usuwania określonych dla danego rodzaju produktu.

Także meble znajdujące się w pomieszczeniach działalności leczniczej powinny umożliwiać ich mycie i dezynfekcję.

Sterylizacja – czy gabinet fizjoterapii potrzebuje autoklawu?

Autoklaw nie jest obowiązkowym elementem wyposażenia każdego gabinetu fizjoterapeutycznego.

Znaczenie ma rodzaj stosowanych wyrobów oraz wykonywanych zabiegów. Jeżeli w ramach praktyki wykorzystywane są narzędzia wielorazowe wymagające sterylizacji, należy zapewnić prawidłowy proces ich dekontaminacji i sterylizacji.

Przepisy szczegółowo określają sposób organizacji sterylizacji w pomieszczeniach działalności leczniczej. Alternatywą dla wykonywania całego procesu we własnym gabinecie może być korzystanie z odpowiedniej usługi zewnętrznej, jeżeli sposób postępowania z danymi wyrobami na to pozwala.

Jeżeli praktyka nie wykorzystuje sprzętu wymagającego sterylizacji, nie ma podstaw do kupowania autoklawu wyłącznie dlatego, że w mieszkaniu działa gabinet fizjoterapii.

Odpady medyczne w gabinecie fizjoterapii

Rodzaj powstających odpadów zależy od wykonywanych zabiegów.

Nie każdy ręcznik jednorazowy, rękawiczka czy zużyty materiał automatycznie staje się niebezpiecznym odpadem medycznym. O klasyfikacji decydują właściwości odpadu, sposób jego wykorzystania i ewentualne zanieczyszczenie materiałem biologicznym.

Jeżeli w ramach wykonywanych świadczeń powstają ostre odpady medyczne, trzeba stosować odpowiednie pojemniki odporne na przekłucie i postępować z odpadami zgodnie z przepisami dotyczącymi ich gromadzenia oraz przekazywania do zagospodarowania.

Zakres obowiązków związanych z odpadami powinien więc wynikać z rzeczywiście wykonywanych procedur, a nie wyłącznie z faktu prowadzenia praktyki fizjoterapeutycznej.

Czy Sanepid musi odebrać gabinet fizjoterapii?

Nie należy utożsamiać spełnienia wymagań sanitarnych z koniecznością uzyskania przed rozpoczęciem każdej praktyki osobnej „zgody Sanepidu”.

Fizjoterapeuta ma obowiązek zapewnić, aby pomieszczenie i urządzenia odpowiadały wymaganiom określonym dla działalności leczniczej. Państwowa Inspekcja Sanitarna posiada natomiast kompetencje kontrolne dotyczące warunków higieniczno-sanitarnych.

Dlatego przed adaptacją mieszkania warto sprawdzić wymagania odnoszące się do konkretnego rodzaju praktyki, szczególnie jeżeli planowany zakres usług wymaga przebudowy lokalu, instalacji urządzeń lub wykonywania bardziej złożonych zabiegów.

Gabinet w wynajmowanym mieszkaniu lub we wspólnocie mieszkaniowej

Jeżeli lokal nie jest własnością fizjoterapeuty, przed rozpoczęciem działalności trzeba sprawdzić przede wszystkim umowę najmu i zakres zgody właściciela na wykorzystywanie mieszkania do prowadzenia działalności.

W budynku wielorodzinnym warto również sprawdzić regulamin wspólnoty lub spółdzielni oraz sposób korzystania z nieruchomości wspólnej.

Prowadzenie działalności w mieszkaniu może mieć także znaczenie dla innych zagadnień administracyjnych i podatkowych, szczególnie gdy część lokalu zostaje faktycznie przeznaczona na cele firmowe.

Jaką formę opodatkowania może wybrać fizjoterapeuta?

Fizjoterapeuta prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą może rozliczać się m.in. ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, skalą podatkową albo podatkiem liniowym.

Ryczałt oznacza opodatkowanie przychodu bez pomniejszania go o koszty uzyskania przychodu. Dla usług w zakresie opieki zdrowotnej objętych działem 86 PKWiU stawka ryczałtu wynosi co do zasady 14%.

Przy skali podatkowej oraz podatku liniowym opodatkowaniu podlega dochód, dlatego można uwzględniać wydatki spełniające warunki uznania ich za koszty uzyskania przychodów.

W przypadku gabinetu urządzonego w mieszkaniu znaczenie mogą mieć m.in. koszty:

• wyposażenia gabinetu,
• aparatury i sprzętu,
• materiałów wykorzystywanych podczas świadczeń,
• ubezpieczenia,
• księgowości,
• adaptacji lokalu,
• części wydatków związanych z lokalem, jeżeli spełniają warunki podatkowe.

Wybór formy opodatkowania warto więc oprzeć nie tylko na stawce podatku, ale również na przewidywanych przychodach, kosztach oraz wysokości składki zdrowotnej.

Jakie koszty wiążą się z prowadzeniem gabinetu fizjoterapii?

Koszt uruchomienia gabinetu nie ma jednej stałej wartości. Zależy przede wszystkim od stanu lokalu i zakresu usług.

Praktyka oparta na konsultacjach, terapii manualnej i podstawowym sprzęcie może wymagać znacznie mniejszych nakładów niż gabinet wykorzystujący rozbudowaną aparaturę do fizykoterapii.

Do wydatków początkowych mogą należeć m.in.:

• adaptacja pomieszczenia,
• stół terapeutyczny,
• sprzęt rehabilitacyjny,
• wyposażenie sanitarne,
• materiały jednorazowe,
• urządzenia medyczne używane w praktyce.

Koszty bieżące obejmują natomiast m.in. składki ZUS i składkę zdrowotną, obowiązkowe OC, materiały, media, obsługę księgową oraz – jeśli powstają w praktyce – koszty gospodarowania odpadami medycznymi.

Nie warto więc podawać jednej kwoty typu „gabinet można otworzyć za kilka tysięcy złotych”. W przypadku działalności leczniczej ostateczny budżet powinien wynikać z zakresu świadczeń i wymagań lokalu.

Księgowość gabinetu fizjoterapii

Prowadzenie gabinetu oznacza nie tylko obowiązki zawodowe i lokalowe, ale również podatki, ZUS oraz prawidłowe dokumentowanie sprzedaży.

Fizjoterapeuta może prowadzić rozliczenia samodzielnie albo zlecić je biuru rachunkowemu. Zakres księgowości zależy przede wszystkim od wybranej formy opodatkowania.

Przy ryczałcie prowadzona jest ewidencja przychodów. Skala podatkowa i podatek liniowy wymagają natomiast rozliczania przychodów oraz kosztów zgodnie z zasadami właściwymi dla danej formy.

Biuro rachunkowe może pomóc również przy:

• porównaniu dostępnych form opodatkowania,
• rozliczaniu składek ZUS,
• kwalifikowaniu wydatków związanych z gabinetem,
• ustaleniu zasad rozliczania kosztów lokalu wykorzystywanego częściowo do działalności,
• prawidłowym dokumentowaniu sprzedaży.

BR Progres oferuje księgowość dla fizjoterapeutów oraz innych jednoosobowych działalności gospodarczych. Zakres współpracy może obejmować prowadzenie rozliczeń podatkowych i ZUS oraz bieżące wsparcie związane z finansową stroną prowadzenia praktyki.

Źródła i podstawa prawna

• Ustawa o działalności leczniczejisap.sejm.gov.pl
• Ustawa o zawodzie fizjoterapeutyisap.sejm.gov.pl
• Rozporządzenie w sprawie wymagań dla pomieszczeń podmiotu leczniczegoisap.sejm.gov.pl
• Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowymisap.sejm.gov.pl
• Krajowa Izba Fizjoterapeutówkif.info.pl

Materiał informacyjny. Opracowano na podstawie wskazanych aktów prawnych i oficjalnych źródeł; indywidualną sytuację potwierdź u doradcy podatkowego.